دكتر تيشرمن و همكارانش قصد دارند حداقل روي ۱۰ بيمار از روش احيا و مراقبت اضطراري بهره ببرند. سازمان غذا و داروي ايالات متحده (FDA) نيز به اين آزمايش چراغ سبز نشان داده است. علاقه‌ي دكتر تيشرمن به صدمات آسيب‌زا به ابتداي دوران طبابتش برمي‌گردد كه او و همكارانش يك بيمار جوان را از دست داده بودند. اين بيمار بر اثر ضربه‌ي چاقو به قلبش جان سپرده بود. دكتر تيشرمن از همان زمان شروع به تحقيق در مورد حالت‌هاي مختلف زيست تعويقي كرده بود تا جراحان فرصت بيشتري براي درمان بيماران در اختيار داشته باشند. حال، تحقيقاتي كه روي نمونه‌هاي حيواني انجام گرفته حاكي از آن است كه خوك‌ها مي‌توانند به مدت ۳ ساعت پس از چنين صدمات حادي زنده بمانند و با عمل جراحي به‌موقع نجات داده شوند.

دكتر تيشرمن مي‌گويد: من و همكارانم حس كرديم كه حالا زمان آن فرا رسيده كه (اين نوع آزمايش‌ها) را روي بيماران انجام دهيم. زماني‌كه كارايي اين روش به اثبات برسد مي‌توانيم از آن براي نجات جان بيماران استفاده كنيم. تيشرمن با اشاره‌ي تلويحي به سناريوهاي علمي تخيلي در ادامه افزود كه هدف او و همكارانش فرستادن انسان به زحل يا سيارات ديگر نيست، بلكه خريدن زمان براي نجات جان انسان‌ها است. همان‌طور كه مي‌دانيد، در دنياي علمي تخيلي‌ها، استفاده از روش زيست تعويقي يكي از مؤثرترين راهكارها براي انجام سفرهاي طولاني‌ مدت فضايي است. با اين حال، واضح است كه در دنياي واقعي تا چنين سناريويي فاصله‌ي زيادي داريم. دانشمندان هنوز نمي‌دانند فرد دقيقا براي چه مدتي مي‌تواند در حالت زيست تعويقي نگه داشته شود. همچنين وقتي كه سلول‌هاي فرد به‌تدريج به حالت عادي برمي‌گردند و گرم مي‌شوند، ممكن است به سيستم خون‌رساني فرد آسيب وارد شود.

تيشرمن مي‌گويد كه شايد بتوان به بيماران تركيبي از داروها را داد تا از آسيب‌ به سيستم خون‌رساني جلوگيري كرد و مدت حالت زيست تعويقي را افزايش داد. دكتر تيشرمن نتايج يافته‌هاي خود و همكارانش را در گردهمايي آكادمي علوم نيويورك ارائه كرد. آرين لوئيس، مدير بخش توانبخشي عصبي مركز پزشكي لنگون در دانشگاه نيويورك اين پژوهش را مهم توصيف كرد، اما گفت آنچه دكتر تيشرمن و همكارانش انجام داده‌اند تنها آغاز راه است.